صفحه اصلی » پرسش و پاسخ » متفرقه » آیا معاویه کاتب وحی بود ؟
منتشر شده در ۲۷ دی ۱۳۹۳ | دسته : متفرقه

آیا معاویه کاتب وحی بود ؟

پاسخ :
آنچه از روایات و آثار تاریخی استفاده می‌شود و قابل اثبات است ، افرادی همانند امیر مؤمنان علیه السلام و نیز أبی بن کعب ، زید بن ثابت و … کاتب وحی بوده‌اند ؛ اما این که معاویه بن أبی سفیان نیز از کاتبان وحی باشد‌ ، قابل اثبات نیست و بزرگان اهل سنت این مطلب را از ساخته‌های طرفداران بنی امیه می‌دانند .
بررسی روایت کتابت وحی توسط معاویه :
مهمترین روایتی که در مصادر اهل سنت در اثبات کتابت وحی توسط معاویه وارد شده ، روایتی است که مسلم بن حجاج نیشابوری در صحیحش آورده است.
حدثنی عَبَّاسُ بن عبد الْعَظِیمِ الْعَنْبَرِیُّ وَأَحْمَدُ بن جَعْفَرٍ الْمَعْقِرِیُّ قالا حدثنا النَّضْرُ وهو بن مُحَمَّدٍ الْیَمَامِیُّ حدثنا عِکْرِمَهُ حدثنا أبو زُمَیْلٍ حدثنی بن عَبَّاسٍ قال کان الْمُسْلِمُونَ لَا یَنْظُرُونَ إلى أبی سُفْیَانَ ولا یُقَاعِدُونَهُ فقال لِلنَّبِیِّ صلى الله علیه وسلم یا نَبِیَّ اللَّهِ ثَلَاثٌ أَعْطِنِیهِنَّ قال نعم قال عِنْدِی أَحْسَنُ الْعَرَبِ وَأَجْمَلُهُ أُمُّ حَبِیبَهَ بِنْتُ أبی سُفْیَانَ ازوجکها قال نعم قال وَمُعَاوِیَهُ تَجْعَلُهُ کَاتِبًا بین یَدَیْکَ قال نعم قال وَتُؤَمِّرُنِی حتى أُقَاتِلَ الْکُفَّارَ کما کنت أُقَاتِلُ الْمُسْلِمِینَ قال نعم قال أبو زُمَیْلٍ وَلَوْلَا أَنَّهُ طَلَبَ ذلک من النبی صلى الله علیه وسلم ما أَعْطَاهُ ذلک لِأَنَّهُ لم یَکُنْ یُسْأَلُ شیئا إلا قال نعم .
ابن عباس می‌گوید : مسلمانان به ابوسفیان اعتنا نمی‌کردند و از همنشینی با وی اکراه داشتند ، به پیامر عرض کرد : از شما سه تقاضا دارم که آن را به من عنایت کنید ، رسول خدا قبول فرمود .
۱ . نیکوترین و زیباترین دختر عرب ، ام حبیبه ، نزد من است او را به همسری شما در می آورم ؛
۲ . معاویه از نویسندگان وحی باشد ؛
۳ . فرمانده باشم تا با کفار بجنگم همانگونه که با مسلمانان جنگیدم . رسول خدا پذیرفت .
ابو زُمیل می گوید : اگر ابو سفیان خواسته‌هایش را مطرح نمی‌کرد هیچگاه به آن نمی رسید ؛ زیرا رسول خدا تقاضاها را رد نمی‌کرد .
النیسابوری ، مسلم بن الحجاج أبو الحسین القشیری (متوفای۲۶۱هـ) ، صحیح مسلم ، ج ۴ ص ۱۹۴۵ ، ح۲۵۰۱ ، کِتَاب فَضَائِلِ الصَّحَابَهِ ، ۴۰ بَاب من فَضَائِلِ أبی سُفْیَانَ بن حَرْبٍ ، تحقیق : محمد فؤاد عبد الباقی ، ناشر : دار إحیاء التراث العربی – بیروت .
نووی (متوفای ۶۷۶هـ) در شرح این روایت می‌نویسد :
واعلم أن هذا الحدیث من الاحادیث المشهوره بالاشکال ووجه الاشکال أن أبا سفیان إنّما أسلم یوم فتح مکه سنه ثمان من الهجره وهذا مشهور لا خلاف فیه وکان النبی صلى الله علیه وسلم قد تزّوج أم حبیبه قبل ذلک بزمان طویل.
قال أبو عبیده وخلیفه بن خیاط وإبن البرقی والجمهور: تزّوجها سنه ست وقیل سنه سبع … .
قال القاضی: والذی فی مسلم هنا أنّه زوّجها أبو سفیان غریب جدّاً وخبرها مع أبی سفیان حین ورد المدینه فی حال کفره مشهور ولم یزد القاضی على هذا .
وقال ابن حزم هذا الحدیث وهم من بعض الرواه ؛ لأنّه لا خلاف بین الناس أنّ النبی صلى الله علیه وسلم تزّوج أم حبیبه قبل الفتح بدهر وهی بأرض الحبشه وأبوها کافر وفی روایه عن ابن حزم أیضاً أنّه قال: موضوع. قال: والآفه فیه من عِکْرِمَه بن عمار الراوی عن أبی زمیل … .
این حدیث از احادیثی است که اشکال موجود در آن ، معروف و مشهور است و علت آن این است که ابو سفیان بدون تردید در فتح مکه سال هشتم هجری مسلمان شد ، و حال آنکه رسول خدا مدتی طولانی و قبل از فتح مکه با ام حبیبه ازدواج کرده بود ، ابو عبیده و دیگران ؛ بلکه همه بر این قول هستند که این ازدواج سال ششم یا هفتم اتفاق افتاده است . بنا بر این ، نقل مسلم جای تعجب دارد ؛ چون ورود ابوسفیان به شهر مدینه در حال کفر معروف و مشهور است ، ابن حزم گفته است : نقل این خبر از بعضی راویان اشتباه و خطا است ؛ زیرا هیچ اختلافی وجود ندارد که رسول خدا قبل از فتح مکه با ام حبیبه که در حبشه و جزو مهاجران بود و پدرش کافر بود ازدواج کرده است ، و در نقلی دیگر از ابن حزم آمده است که می‌گوید : این حدیث جعلی است و مشکل آن شخصی به نام عکرمه بن عمار است که از ابو زُمیل آن را نقل کرده است … .
النووی ، أبو زکریا یحیى بن شرف بن مری ، شرح النووی على صحیح مسلم ، ج ۱۶ ، ص ۶۳ ، ناشر : دار إحیاء التراث العربی – بیروت ، الطبعه الثانیه ، ۱۳۹۲ هـ .
شمس الدین ذهبی (متوفای ۷۴۸ هـ) در میزان الإعتدال می‌نویسد :
وفی صحیح مسلم قد ساق له أصلا منکرا عن سماک الحنفی عن ابن عباس فی الثلاثه التی طلبها أبو سفیان وثلاثه أحادیث أخر بالإسناد .
در بخش اصلی صحیح مسلم این حدیث و سه حدیث دیگر که از منکرات است نقل شده است … .
الذهبی ، شمس الدین محمد بن أحمد بن عثمان أبو عبد الله ، میزان الاعتدال فی نقد الرجال ، ج ۵ ، ص ۱۱۶ ، تحقیق : الشیخ علی محمد معوض والشیخ عادل أحمد عبدالموجود ، ناشر : دار الکتب العلمیه – بیروت ، الطبعه : الأولى ، ۱۹۹۵م .
و إبن ملقن شافعی (متوفای۸۰۴ هـ) نیز در نقد این روایت می‌گوید :
هذا من الأحادیث المشهوره بالإشکال المعروفه بالإعضال ، ووجه الإشکال : أنّ أبا سفیان إنّما أسلم یوم الفتح ، والفتح سنه ثمان ، والنبی کان قد تزّوجها قبل ذلک بزمن طویل . قَالَ خلیفه بن خیاط : والمشهور على أنّه تزّوجها سنه ست ، ودخل بها سنه سبع . وقیل : تزّوجها سنه سبع ، وقیل : سنه خمس .
اشکال در این حدیث بسیار معروف و زشت است ؛ زیرا ابوسفیان روز فتح مکه مسلمان شد که در سال هشتم اتفاق افتاد و رسول خدا خیلی قبل از آن با ام حبیبه ازدواج کرده بود ، که مشهور سال ششم است ؛ اما مراسم ازدواج سال هفتم بوده است ؛ اگر چه بعضی سال ازدواج را هفتم و پنجم هم نقل کرده‌اند.
الأنصاری الشافعی ، سراج الدین أبی حفص عمر بن علی بن أحمد المعروف بابن الملقن ، البدر المنیر فی تخریج الأحادیث والأثار الواقعه فی الشرح الکبیر ، ج ۶ ، ص ۷۳۱ ، تحقیق : مصطفى أبو الغیط و عبدالله بن سلیمان ویاسر بن کمال ، ناشر : دار الهجره للنشر والتوزیع – الریاض-السعودیه ، الطبعه : الاولى ، ۱۴۲۵هـ-۲۰۰۴م .
ابن قیم الجوزیه (متوفای ۷۵۱هـ) شاگرد ویژه ابن تیمیه و ناشر افکار وعقائد او ، نقد مفصلی از این روایت دارد که ما فقط به قسمت‌هایی از آن اشاره می‌کنیم :
وقد أشکل هذا الحدیث على الناس فإنّ أم حبیبه تزّوجها رسول الله صلى الله علیه وسلم قبل إسلام أبی سفیان کما تقدم. زوّجها إیّاه النجاشی ، ثم قَدِمَت على رسول الله صلى الله علیه وسلم قبل أن یسلم أبوها فکیف یقول بعد الفتح أزوّجک أم حبیبه .
فقالت طائفه : هذا الحدیث کذب لا أصل له. قال ابن حزم: کذبه عکرمه بن عمار وحمل علیه .
واستعظم ذلک آخرون وقالوا : أنّى یکون فی صحیح مسلم حدیث موضوع وإنما وجه الحدیث أنه طلب من النبی (ص) أن یجدد له العقد على ابنته لیبقى له وجه بین المسلمین وهذا ضعیف؛ فإنّ فی الحدیث أن النبی (ص) وعده وهو الصادق الوعد ولم ینقل أحد قط أنه جدّد العقد على أم حبیبه. ومثل هذا لو کان، لنقل ولو نقل واحد عن واحد فحیث لم ینقله أحد قط، علم أنّه لم یقع ولم یزد القاضی عیاض على استشکاله فقال: والذی وقع فی مسلم من هذا غریب جدّاً عند أهل الخبر وخبرها مع أبی سفیان عند وروده إلى المدینه بسبب تجدید الصلح ودخوله علیها مشهور .
وقالت طائفه لم یتفق أهل النقل على أنّ النبی (ص) تزّوج أم حبیبه رضی الله تعالى عنها وهی بأرض الحبشه بل قد ذکر بعضهم أن النبی (ص) تزّوجها بالمدینه بعد قدومها من الحبشه حکاه أبو محمد المنذری وهذا من أضعف الأجوبه لوجوه :
أحدها : أنّ هذا القول لا یعرف به أثر صحیح ولا حسن ولا حکاه أحد ممن یعتمد على نقله .
الثانی: أن قصه تزویج أم حبیبه وهی بأرض الحبشه قد جرت مجرى التواتر کتزویجه (ص) خدیجه بمکه وعائشه بمکه وبنائه بعائشه بالمدینه وتزویجه حفصه بالمدینه وصفیه عام خیبر ومیمونه فی عمره القضیه ومثل هذه الوقائع شهرتها عند أهل العلم موجبه لقطعهم بها فلو جاء سند ظاهره الصحه یخالفها عَدُّوه غلطا ولم یلتفتوا إلیه ولا یمکنهم مکابره نفوسهم فی ذلک .
الثالث: أنه من المعلوم عند أهل العلم بسیره النبی (ص) وأحواله أنه لم یتأخر نکاح أم حبیبه إلى بعد فتح مکه ولا یقع ذلک فی وهم أحد منهم أصلا .
الرابع: أن أبا سفیان لما قدم المدینه دخل على ابنته أم حبیبه فلما ذهب لیجلس على فراش رسول الله (ص) طَوَتْه عنه، فقال: یا بنیه ما أدری أرغبت بی عن هذا الفراش؟ أم رغبت به عنی؟ قالت: بل هو فراش رسول الله (ص). قال: والله لقد أصابک یا بنیه بعدی شرّ. وهذا مشهور عند أهل المغازی والسیر.
الخامس: أن أم حبیبه کانت من مهاجرات الحبشه مع زوجها عبید الله بن جحش ثم تَنَصَّر زوجها وهلک بأرض الحبشه ثم قدمت هی على رسول الله (ص) من الحبشه وکانت عنده ولم تکن عند أبیها ، وهذا مما لا یشک فیه أحد من أهل النقل ومن المعلوم أن أباها
لم یسلم إلا عام الفتح فکیف یقول: عندی أجمل العرب أُزوّجک إیاها؟ وهل کانت عنده بعد هجرتها وإسلامها قط؟ فإن کان، قال له هذا القول قبل إسلامه، فهو محال؛ فإنها لم تکن عنده ولم یکن له ولایه علیها أصلا وإن کان قاله بعد إسلامه فمحال أیضا؛ لأن نکاحها لم یتأخر إلى بعد الفتح … .
وقال أبو الفرج بن الجوزی: فی هذا الحدیث هو وهم من بعض الرواه لا شک فیه ولا تردد وقد اتهموا به عکرمه بن عمار راوی الحدیث.
قال: وإنما قلنا إن هذا وهم؛ لأن أهل التاریخ أجمعوا على أن أم حبیبه کانت تحت عبید الله بن جحش وولدت له وهاجر بها وهما مسلمان إلى أرض الحبشه ثم تنصر وثبتت أم حبیبه على دینها فبعث رسول الله (ص) إلى النجاشی یخطبها علیه فزوجه إیاها وأصدقها عن رسول الله (ص) أربعه آلاف درهم وذلک فی سنه سبع من الهجره وجاء أبو سفیان فی زمن الهدنه فدخل علیها فثنت بساط رسول الله (ص) حتى لا یجلس علیه ولا خلاف أن أبا سفیان ومعاویه أسلما فی فتح مکه سنه ثمان ولا یعرف أن رسول الله (ص) أمر أبا سفیان آخر کلامه…
وقالت طائفه منهم البیهقی والمنذری رحمهما الله تعالى یحتمل أن تکون مسأله أبی سفیان النبی (ص) أن یزوجه أم حبیبه وقعت فی بعض خرجاته إلى المدینه وهو کافر حین سمع نعی زوج أم حبیبه بأرض الحبشه والمسأله الثانیه والثالثه وقعتا بعد إسلامه فجمعها الراوی .
وهذا أیضا ضعیف جدا فان أبا سفیان إنما قدم المدینه آمنا بعد الهجره فی زمن الهدنه قبیل الفتح وکانت أم حبیبه إذ ذاک من نساء النبی (ص) ولم یقدم أبو سفیان قبل ذلک إلا مع الأحزاب عام الخندق ولولا الهدنه والصلح الذی کان بینهم وبین النبی (ص) لم یقدم المدینه فمتى قدم وزوج النبی (ص) أم حبیبه فهذا غلط ظاهر .
وأیضا فإنه لا یصح أن یکون تزویجه إیاها فی حال کفره إذ لا ولایه له علیها ولا تأخر ذلک إلى بعد إسلامه لما تقدم فعلى التقدیرین لا یصح قوله أزوجک أم حبیبه
وأیضا فإن ظاهر الحدیث یدل على أن المسائل الثلاثه وقعت منه فی وقت واحد وانه قال ثلاث أعطنیهن الحدیث ومعلوم أن سؤاله تأمیره واتخاذ معاویه کاتبا إنما یتصور بعد إسلامه فکیف یقال بل سأل بعض ذلک فی حال کفره وبعضه وهو مسلم وسیاق الحدیث یرده … .
وبالجمله فهذه الوجوه وامثالها مما یعلم بطلانها واستکراهها وغثاثتها ولا تفید الناظر فیها علما بل النظر فیها والتعرض لابطالها من منارات العلم والله تعالى اعلم بالصواب
فالصواب أن الحدیث غیر محفوظ بل وقع فیه تخلیط والله اعلم .
این حدیث یرای مردم مشکل ساز شده است ؛ زیرا ام حبیبه قبل از مسلمان شدن ابو سفیان با رسول خدا ازدواج کرد و این موضوع در حبشه و به وسیله نجاشی صورت گرفت ؛ پس چگونه بعد از فتح مکه ابو سفیان می گوید : دخترم را به عقد تو در آوردم .
گروهی گفته‌اند : این حدیث از اساس دروغ است ، ابن حزم می‌گوید : عکرمه بن عمار آن را ساخته است .
اما گروهی دیگر از آن دفاع کرده و گفته‌اند : در صحیح مسلم حدیث جعلی نیست و لذا آن را توجیه کرده و گفته‌اند : ابوسفیان از رسول خدا در خواست نمود تا عقد ازدواج را با دخترش تجدید نماید تا اعتباری برای وی نزد مسلمین باشد ؛ ولی این توجیه نادرست است ؛ زیرا رسول خدا خواسته ابو سفیان را پذیرفت و آن حضرت وعده‌اش راست بود و هیچ کس نگفته است که عقد را تجدید کرد ، و ا گر چنین چیزی بود نقل می‌شد ؛ پس معلوم می شود که واقعیت ندارد .
گروهی گفته‌اند : محدثان و مورخان ازدواج رسول خدا را با ام حبیبه که در حبشه بود قبول ندارند ؛ بلکه پس از بازگشت از حبشه و در مدینه با وی ازدواج کرد ، این سخن را ابو محمد منذری نقل کرده است که البته به چند دلیل از ضعیف‌ترین پاسخ‌ها در توجیه حدیث است :
۱ . این پاسخ و توجیه در جایی دیده نشده و کسی که مورد اعتماد باشد نقل نکرده است ؛
۲ . داستان ازدواج ام حبیبه در حبشه مانند ازدواج با خدیجه و عائشه در مکه و باحفصه و صفیه و میمونه در مدینه در حد تواتر است و به اندازه‌ای مشهور است که به مرحله قطع و یقین رسیده است و اگر مدرکی بر خلاف آن دیده شود آن را غلط و اشتباه دانسته و به آن توجهی نمی‌کنند ؛
۳ . کسانی که با تاریخ زندگی و روش رسول خدا آشنا هستند ، می‌دانند که ازدواج با ام حبیبه بعد از فتح مکه نبوده و اصولا به ذهن کسی هم خطور نمی‌کند ؛
۴ . ابو سفیان به مدینه آمد و بر دخترش ام حبیبه وارد شد ؛ اما وقتی که خواست بر مسند رسول الله بنشیند دخترش آن را جمع کرد ، گفت : دخترم ، نمی دانم آیا این فرش را شایسته نشستن برای من نمی‌بینی ؟ و یا من شایستگی این فرش را ندارم ؟ گفت : این فرش زیر پای رسول الله است (کنایه از این که چون تو کافری نباید بر محل نشستن آن حضرت بنشینی ) . گفت : پس از من گرفتار شرّ و بدی خواهی شد ؛
۵ . ام حبیبه با همسرش عبد الله بن جحش از مهاجران به حبشه بود و چون شوهرش از اسلام خارج و نصرانی شده بود و در همانجا هم از دنیا رفت ام حبیبه پس از بازگشت به مدینه نزد رسول خدا رفت و در خانه پدرش نبود ، در این داستان هیچ کس شک و شبهه‌ای ندارد ، و از طرفی ابوسفیان در سال فتح مکه مسلمان شد ؛ بنابراین چرا در این حدیث می گوید : ابوسفیان به پیامبر گفت : نیکوترین و زیباترین دختر عرب نزد من است که دوست دارم همسر تو باشد ؟ و آیا ام حبیبه بعد از هجرت و مسلمان شدن پدرش نزد وی بود ؟ اگر قبل از مسلمان شدنش پیشنهاد کرده باشد که محال است ؛ چون دخترش نزد وی نبود و بر وی ولایت نداشت ، و اگر بعد ار مسلمان شدن گفته باشد باز هم محال است ؛ چون ازدواجش قبل از فتح مکه بوده و ابو سفیان در فتح مکه مسلمان شد .
ابن جوزی گفته است : این روایت بدون شک اشتباهی است از بعضی راویان حدیث و آن عکرمه بن عمار است .
و اما اینکه گفتم اشتباهی است از راویان ؛ زیرا مورخین همه اجماع دارند که ام حبیبه همسر عبد الله بن جحش بود و از وی فرزند داشت و به حبشه هجرت کردند ؛ ولی عبد الله مسیحی شد و ام حبیبه مسلمان باقی ماند ، رسول خدا به نجاشی پیغام داد تا ام حبیبه را به همسری آن حضرت در آورد و چهار هزار درهم مهریه او قرار داد ، این واقعه در سال هفتم هجرت اتفاق افتاد ؛ ولی ابوسفیان در زمان صلح وارد مدینه شد و به خانه دخترش رفت که فرش رسول الله را از زیر پای پدرش جمع کرد تا بر آن ننشیند ، مسلمان شدن ابو سفیان و معاویه بدون هیچ اختلافی در سال هشتم و در فتح مکه بوده است و هیچ مدرکی بر امارت و فرمانده قرار دادن وی وجود ندارد .
گروهی دیگر مانند بیهقی و منذری گفته‌اند : احتمال دارد که داستان پیشنهاد ازدواج با ام حبیبه از طرف ابو سفیان در یکی از سفر های وی به مدینه و پس از شنیدن خبر مرگ شوهرش در حبشه باشد ، و دو پیشنهاد دیگرش پس از مسلمان شدنش باشد که راوی آن را به اینگونه جمع و نقل کرده است .
این سخن نیز ضعیف و بی‌اساس است ؛ زیرا ابو سفیان در زمان صلح و آرامش و پس از هجرت و قبل از فتح مکه به مدینه آمد که ام حبیبه در آن تاریخ در خانه پیامبر و از همسران او بود و قبل از آن ابو سفیان به مدینه نیامده بود مگر در جنگ احزاب .
از طرفی ابو سفیان چون کافر بود نمی توانست دختر مسلمان شده‌اش را شوهر دهد ؛ زیرا کافر بر مسلمان ولایت ندارد ؛ پس این تقاضای ابوسفیان که دخترم را به همسریت درمی‌آورم دروغ و باطل است .
علاوه بر این ظاهر حدیث می‌گوید که این سه خواسته همزمان مطرح و واقع شده است ، و از سویی دیگر در خواست فرمانده شدن و کتابت وحی برای معاویه باید پس از مسلمان شدن آنان باشد و حال آنکه گفته‌اند برخی از خواسته ها در حال کفر بوده است ، آیا این مطالب قابل جمع است ؟
در نتیجه تمام آنچه که در توجیه این حدیث گفته شده باطل و بی‌ارزش است و از نظر علمی منفعتی ندارد و درست آن است که بگوئیم :
اشتباه در این حدیث زیاد است .
الزرعی الدمشقی ، محمد بن أبی بکر أیوب (معروف به ابن قیم الجوزیه) ، جلاء الأفهام فی فضل الصلاه على محمد خیر الأنام ، ج ۱ ، ص ۲۴۳ ـ ۲۴۹ ، تحقیق : شعیب الأرناؤوط – عبد القادر الأرناؤوط ، ناشر : دار العروبه – الکویت ، الطبعه : الثانیه ، ۱۴۰۷ – ۱۹۸۷ .
علمای اهل سنت و کتابت وحی توسط معاویه :
معاویه کاتب نامه‌های معمولی بود :

بسیاری از بزرگان اهل سنت اعتقاد دارند که معاویه فقط نامه‌های معمولی رسول خدا صلی الله علیه وآله را برای دیگران می‌نوشته است . شمس الدین ذهبی (متوفای ۷۴۸هـ) در سیر اعلام النبلاء می‌نویسد :
ونقل المفضل الغلابی عن أبی الحسن الکوفی قال کان زید بن ثابت کاتب الوحی وکان معاویه کاتبا فیما بین النبی صلى الله علیه وسلم وبین العرب .
زید بن ثابت کاتب وحی بود و معاویه نامه‌های رسول خدا را به عرب‌ها می‌نوشت.
الذهبی ، شمس الدین محمد بن أحمد بن عثمان أبو عبد الله ، سیر أعلام النبلاء ، ج ۳ ص ۱۲۳ ، تحقیق : شعیب الأرناؤوط ، محمد نعیم العرقسوسی ، ناشر : مؤسسه الرساله – بیروت ، الطبعه : التاسعه ، ۱۴۱۳هـ .
ابن حجر عسقلانی (متوفای۸۵۲هـ) نیز در الإصابه می‌گوید :
وقال المدائنی کان زید بن ثابت یکتب الوحی وکان معاویه یکتب للنبی صلى الله علیه وسلم فیما بینه وبین العرب .
مدائنی می‌گوید : زید بن ثابت وحی را می‌نوشت و معاویه نامه‌های پیامبر را برای عرب‌ها می‌نوشت .
العسقلانی ، أحمد بن علی بن حجر أبو الفضل الشافعی ، الإصابه فی تمییز الصحابه ، ج ۶ ، ص ۱۵۳ ، تحقیق : علی محمد البجاوی ، ناشر : دار الجیل – بیروت ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۱۲ – ۱۹۹۲ .
ابن أبی الحدید شافعی (متوفای۶۵۵هـ) می‌نویسد :
واختلف فی کتابته له کیف کانت ، فالذی علیه المحققون من أهل السیره أن الوحی کان یکتبه علی علیه السلام وزید بن ثابت ، وزید بن أرقم ، وأن حنظله بن الربیع التیمی ومعاویه بن أبی سفیان کانا یکتبان له إلى الملوک وإلى رؤساء القبائل ، ویکتبان حوائجه بین یدیه ، ویکتبان ما یجبى من أموال الصدقات وما یقسم فی أربابها .
اهل تحقیق از آشنایان به سیره پیامبر می‌گویند : علی( علیه السلام) و زید بن ثابت و زید بن ارقم آنچه از وحی می‌رسید می‌نوشتند و حنظله بن ربیع تیمی و معاویه نامه‌های رسول خدا را به سران کشورها و قبائل و آنچه نیاز داشت و اموال بیت المال که می‌رسید و همچنین نحوه تقسیم آن را در حضورآن حضرت می نوشتند.
إبن أبی الحدید المعتزلی ، أبو حامد عز الدین بن هبه الله ، شرح نهج البلاغه ، ج ۱ ، ص ۲۰۱ ـ ۲۰۲ ، تحقیق : محمد عبد الکریم النمری ، ناشر : دار الکتب العلمیه – بیروت / لبنان ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۱۸هـ – ۱۹۹۸م .
محمود أبو ریه مصری (متوفای ۱۳۸۵هـ) از نویسندگان شهیر اهل سنت در باره کتابت وحی توسط معاویه می‌نویسد :
ذلک أنهم أرادوا أن یزدلفوا إلى معاویه فجعلوه من ( کتاب الوحی ) وأمعنوا فی هذا الازدلاف ، فرووا أنه کتب آیه الکرسی بقلم من ذهب جاء به جبریل هدیه لمعاویه له من فوق العرش ، وقد فشا هذا الخبر بین کثیر من الناس على حین أنه فی نفسه باطل ، تأباه البداهه ویدفع من صدره العقل ! إذ کیف یأمن النبی صلى الله علیه وآله لمثل معاویه على أن یکتب له ما ینزل فی القرآن ! وهو وأبوه وأمه ممن أسلموا کرها . ولما یدخل الایمان فی قلوبهم ! إن هذا مما لا یمکن أن یقبله العقل السلیم ! وأما من ناحیه النقل فإنه لم یأت فیه خبر صحیح یؤیده ، ولقد کان على الذین ( وضعوا ) هذا الخبر أن یسندوه ببرهان یؤیده وذلک بأن یأتوا ولو بآیه واحده قد نزلت فی القرآن وکتبها معاویه ! على أننا لا نستعبد أن یکون قد کتب للنبی صلى الله علیه وآله فی بعض الاغراض التی لا تتصل بالوحی ، لان هذا من الممکن ، أما أن یکتب شیئا من القرآن فهذا من المستحیل . قال المدائنی کان زید بن ثابت یکتب الوحی وکان معاویه یکتب للنبی صلى الله علیه وآله فیما بینه وبین العرب .
گروهی برای تقرب جستن به معاویه لقب کاتب وحی را برای او درست کردند و چنین پنداشتند که او آیه الکرسی را با قلمی از طلا نوشته است که جبرئیل آن را از عرش برای وی هدیه آورده بود .
این جریان بین مردم شایع شد با اینکه از اساس باطل و دروغ است و عقل نیز آن را انکار می‌‌کند ؛ زیرا چگونه رسول خدا صلی الله علیه وآله اطمینان پیدا می‌کند که مانند معاویه کاتب و نویسنده وحی باشد و حال آن که او و پدر و مادرش به زور اسلحه مسلمان شدند و هرگز اسلام در قلب آنان نفوذ نکرده بود ، و عقل سالم چنین چیزی را نمی پذیرد .
و اما از نظر نقل نیز ثابت نیست و خبر صحیحی که آن را تایید نماید وجود ندارد ؛ و بر مدعیان این منصب برای معاویه لازم است حتی یک نمونه از آیاتی را که نازل شده و معاویه آن را نوشته باشد بیاورند .
البته هیچ بعید نیست که بعضی از نامه‌ها را که هیچ ارتباطی به وحی ندارد ، برای رسول خدا نوشته باشد ؛ اما این که بگوییم چیزی از قرآن را نوشته و به اصطلاح کاتب وحی بوده ، این مطلب از محالات است . مدائنی می‌گوید : زید بن ثابت کاتب وحی بود و معاویه نامه‌های معمولی رسول خدا صلی الله علیه وآله را به اعراب می‌نوشت .
محمود أبو ریه ، شیخ المضیره أبو هریره ، ص ۲۰۵ ، ناشر : منشورات مؤسسه الأعلمی للمطبوعات ، بیروت ، الثالثه .
کتابت وحی ، سبب عصمت از گناه نمی‌شود :
ارتداد نویسنده وحی :

حتی اگر فرض کنیم که معاویه کاتب وحی بوده ، بازهم فضیلتی برای وی محسوب نشده و سبب عصمت او از خطا و گناه نخواهد بود ؛‌ زیرا عبد الله بن أبی سرح که به اتفاق شیعه و سنی کاتب وحی بود ، در زمان رسول خدا صلی الله علیه وآله مرتد شد و رسول خدا دستور داد که حتی اگر به پرده کعبه نیز آویزان باشد ، او را بکشند .
ابن أبی شیبه در المصنف ، نسائی در المجتبی ، ذهبی در تاریخ الإسلام ، ابن کثیر دمشقی در البدایه و النهایه و بسیاری دیگر از بزرگان اهل سنت نقل کرده‌اند :
عن مصعب بن سعدٍ عن أَبِیهِ قَالَ : لَمَّا کَانَ یَوْمُ فَتْح مَکَّهَ أَمَّنَ رَسُولُ اللَّهِ النَّاسَ إِلاَّ أَرْبَعَهَ نَفَرٍ وَامْرَأَتَیْنِ وَقَالَ : أُقْتُلُوهُمْ وَإِنْ وَجَدْتُمُوهُمْ مُتَعَلقِینَ بِأَسْتَارِ الْکَعْبَهِ : عِکْرِمَهَ بْنَ أَبی جَهْلٍ ، وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ خَطْلٍ ، وَمَقِیسَ بْنَ صُبَابَهَ ، وَعَبْدَ اللَّهِ بْنَ سَعْدِ بْنِ أَبی سَرْحٍ … .
در فتح مکه رسول خدا صلی الله علیه و آله فرمان عدم تعرض به اهل مکه را صادر فرمود و فقط چهار مرد و دو زن را استثنا نمود و فرمود : آنان را بکشید اگر چه به پرده کعبه آویزان باشند ، این افراد عبارت بودند از : عکرمه بن ابوجهل ، عبد الله بن خطل ، مقیس بن صبابه و عبد الله بن سعد بن ابی سرح … .
إبن أبی شیبه الکوفی ، أبو بکر عبد الله بن محمد ، الکتاب المصنف فی الأحادیث والآثار ، ج ۷ ، ص ۴۰۴ ، تحقیق : کمال یوسف الحوت ، ناشر : مکتبه الرشد – الریاض ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۰۹ .
النسائی ، أحمد بن شعیب أبو عبد الرحمن ، المجتبى من السنن ، ج ۷ ، ص ۱۰۵ ، تحقیق : عبدالفتاح أبو غده ، ناشر : مکتب المطبوعات الإسلامیه – حلب ، الطبعه : الثانیه ، ۱۴۰۶ – ۱۹۸۶ .
الذهبی ، شمس الدین محمد بن أحمد بن عثمان أبو عبد الله ، تاریخ الإسلام ووفیات المشاهیر والأعلام ، ج ۲ ، ص ۵۵۲ ، تحقیق : د. عمر عبد السلام تدمرى ، ناشر : دار الکتاب العربی – لبنان/ بیروت ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۰۷هـ – ۱۹۸۷م .
إبن کثیر القرشی ، إسماعیل بن عمر أبو الفداء ، البدایه والنهایه ، ج ۴ ، ص ۲۹۸ ، ناشر : مکتبه المعارف – بیروت .
سمرقندی (متوفای۳۶۷هـ) در تفسیر آیه ۹۳ سوره انعام در باره ارتداد وی می‌نویسد :
«وَ مَنْ قالَ سَأُنْزِلُ مِثْلَ ما أَنْزَلَ اللَّهُ» یعنی عبد الله بن أبی سرح کان کاتب الوحی فکان النبی صلى الله علیه وسلم إذا أملى علیه «سمیعاً علیماً» یکتب علیماً حکیماً وإذا أملى علیه «علیماً حکیماً» کتب هو سمیعاً بصیراً وشک وقال إن کان محمد صلى الله علیه وسلم یوحى إلیه فقد أوحی إلی وإن کان ینزل إلیه فقد أنزل إلی مثل ما أنزل إلیه فلحق بالمشرکین وکفر .
«و کسی که گفت : به زودی مانند آنچه خدا نازل کرده است نازل می کنم» گوینده آن عبد الله بن ابی سرح است که کاتب وحی بود ، او کسی است که وقتی پیامبر به او گفت : بنویس (سمیعا علیما)، نوشت : سمیعا حکیما ، و وقتی که فرمود : بنویس : (علیما حکیما) ، نوشت : سمیعا بصیرا ، و در توجیه این اعمال گفت : اگر محمد به او وحی می شود به من نیز وحی می شود و اگر چیزی بر او نازل می‌شود بر من نیز نازل می‌شود سپس به مشرکان پیوست و کافر شد .
السمرقندی ، نصر بن محمد بن أحمد أبو اللیث ، تفسیر السمرقندی المسمى بحر العلوم ، ج ۱ ، ص ۴۸۷ ، تحقیق : د.محمود مطرجی ، ناشر : دار الفکر – بیروت .
جسد کاتب وحی را زمین قبول نکرد :

جالب این است که یکی از کاتبان رسول خدا که مرتد شده و به اهل کتاب پناه برده بود ، بعد از مردنش وقتی می‌خواستند او را دفن کنند ، زمین جسد او را قبول نمی‌کرد .
مسلم نیشابوری (متوفای۲۶۱هـ) می‌نویسد :
حدثنی محمد بن رَافِعٍ حدثنا أبو النَّضْرِ حدثنا سُلَیْمَانُ وهو بن الْمُغِیرَهِ عن ثَابِتٍ عن أَنَسِ بن مَالِکٍ قال کان مِنَّا رَجُلٌ من بَنِی النَّجَّارِ قد قَرَأَ الْبَقَرَهَ وَآلَ عِمْرَانَ وکان یَکْتُبُ لِرَسُولِ اللَّهِ صلى الله علیه وسلم فَانْطَلَقَ هَارِبًا حتى لَحِقَ بِأَهْلِ الْکِتَابِ قال فَرَفَعُوهُ قالوا هذا قد کان یَکْتُبُ لِمُحَمَّدٍ فَأُعْجِبُوا بِهِ فما لَبِثَ أَنْ قَصَمَ الله عُنُقَهُ فِیهِمْ فَحَفَرُوا له فَوَارَوْهُ فَأَصْبَحَتْ الْأَرْضُ قد نَبَذَتْهُ على وَجْهِهَا ثُمَّ عَادُوا فَحَفَرُوا له فَوَارَوْهُ فَأَصْبَحَتْ الْأَرْضُ قد ن
َبَذَتْهُ على وَجْهِهَا ثُمَّ عَادُوا فَحَفَرُوا له فَوَارَوْهُ فَأَصْبَحَتْ الْأَرْضُ قد نَبَذَتْهُ على وَجْهِهَا فَتَرَکُوهُ مَنْبُوذًا .
انس بن مالک می‌گوید : مردی از بنی نجار که سوره بقره و آل عمران را خوانده بود و برای رسول خدا می‌نوشت فرار کرد و به اهل کتاب ملحق شد ، پناهندگی چنین شخصی برای آنان مفید بود و لذا او را گرامی داشته و موقعیتی به وی دادند ، طولی نکشید که به درک واصل شد ، قبری حفر شد و بدنش را دفن کردند ؛ اما بلافاصله ظاهر می‌شد و در حقیقت زمین بدنش را قبول نمی‌کرد تا آنکه سه مرتبه تکرار شد ، عاقبت او را رها کردند .
النیسابوری ، مسلم بن الحجاج أبو الحسین القشیری (متوفای۲۶۱هـ) ، صحیح مسلم ، ج ۴ ، ص ۲۱۴۵ ، ح۲۷۸۱ ، کِتَاب صِفَاتِ الْمُنَافِقِینَ وَأَحْکَامِهِمْ ، تحقیق : محمد فؤاد عبد الباقی ، ناشر : دار إحیاء التراث العربی – بیروت .
دشمنی معاویه با علی علیه السلام :

کاتب وحی بودن وقتی که برای عبد الله بن أبی سرح مفید نباشد و نتواند او را از آتش جهنم نجات دهد چگونه می‌تواند برای معاویه مصونیت بیاورد و گناهان ریز و درشت او را پاک نماید .
آیا کاتب وحی بودن می‌تواند مجوز خروج علیه امام و خلیفه رسول خدا‌ باشد ، و کشتن بیش از صد هزار نفر مسلمان و … را جبران نماید ؟
مگر نه این که سب امیر مؤمنان علیه السلام ، سب رسول خدا است ؟ آیا کتابت وحی می‌تواند گناه دشنام به امیر مؤمنان علیه السلام را از پرونده معاویه پاک نماید ؟
ابن تیمیه حرانی اعتراف می‌کند که معاویه بن أبو سفیان به سعد بن أبی وقاص دستور ‌داد تا امیر مؤمنان علیه السلام را دشنام دهد :
وأما حدیث سعد لما أمره معاویه بالسب فأبى فقال ما منعک أن تسب علی بن أبی طالب فقال ثلاث قالهن رسول الله صلى الله علیه وسلم فلن أسبه لأن یکون لی واحده منهن أحب إلی من حمر النعم الحدیث فهذا حدیث صحیح رواه مسلم فی صحیحه .
اما روایت سعد : معاویه به سعد بن أبی وقاص فرمان داد تا علی علیه السلام را سبّ نماید ؛ ولی وی از سبّ علی علیه السلام خودداری کرد . معاویه گفت : چه چیزی تو را از سب و دشنام دادن به علی باز می دارد ؟ سعد گفت : سه فضیلت از رسول خدا صلّى اللّه علیه و آله در شأن على علیه السّلام شنیدم که با توجه به آن ها، هیچگاه به سبّ و دشنام اقدام نمى‏کنم که اگریکى از آن سه خصلت را در حق من فرموده بود براى من بهتر و ارزنده‏تر از شتران سرخ مو بود .
این حدیث صحیحی است که مسلم در صحیحش آن را نقل کرده است .
إبن تیمیه الحرانی ، أحمد بن عبد الحلیم أبو العباس ، منهاج السنه النبویه ، ج ۵ ، ص ۴۲ ، تحقیق : د. محمد رشاد سالم ، ناشر : مؤسسه قرطبه ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۰۶ .
احمد بن حنبل در مسندش ، نسائی در خصائص امیر مؤمنان علیه السلام ذهبی در تاریخ الإسلام و … با سند صحیح نقل می‌کنند که دشنام به امیر مؤمنان علیه السلام ، دشنام به رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم است :
عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ الْجَدَلِیِّ قَالَ : دَخَلْتُ عَلَى أُمِّ سَلَمَهَ فَقَالَتْ لِی أَیُسَبُّ رَسُولُ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ فِیکُمْ قُلْتُ مَعَاذَ اللَّهِ أَوْ سُبْحَانَ اللَّهِ أَوْ کَلِمَهً نَحْوَهَا قَالَتْ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ صَلَّى اللَّهُ عَلَیْهِ وَسَلَّمَ یَقُولُ مَنْ سَبَّ عَلِیًّا فَقَدْ سَبَّنِی .
عبد الله جدلی می‌گوید : بر ام سلمه وارد شدم ، گفت : آیا کسی در میان شما هست که پیامبر خدا صلی الله علیه وآله را سبّ کند ؟ گفتم : پناه بر خدا … گفت : از رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم شنیدم که فرمود : هر کس علی (علیه السلام) را سب کند ، به درستی که مرا سبّ کرده است .
الشیبانی ، أحمد بن حنبل أبو عبدالله (متوفای۲۴۱هـ) ، مسند أحمد بن حنبل ، ج ۶ ، ص ۳۲۳ ، ح۲۶۷۹۱ ، ناشر : مؤسسه قرطبه – مصر .
النسائی ، أحمد بن شعیب أبو عبد الرحمن ، خصائص أمیر المؤمنین علی بن أبی طالب ، ج ۱ ، ص ۱۱۱ ، ح ۹۱ ، باب ذکر قول النبی صلى الله علیه وسلم من سب علیا فقد سبنی ، تحقیق : أحمد میرین البلوشی ، ناشر : مکتبه المعلا – الکویت ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۰۶ .
الذهبی ، شمس الدین محمد بن أحمد بن عثمان أبو عبد الله ، تاریخ الإسلام ووفیات المشاهیر والأعلام ، ج ۳ ، ص ۶۳۴ ، تحقیق : د. عمر عبد السلام تدمرى ، ناشر : دار الکتاب العربی – لبنان/ بیروت ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۰۷هـ – ۱۹۸۷م .
حاکم نیشابوری بعد از نقل این روایت می‌گوید :
هذا حدیث صحیح الإسناد ولم یخرجاه .
سند این حدیث صحیح است ؛ ولی بخاری و مسلم آن را نیاورده‌اند .
الحاکم النیسابوری ، محمد بن عبدالله أبو عبدالله ،المستدرک على الصحیحین ، ج ۳ ، ص ۱۳۰ ، تحقیق : مصطفى عبد القادر عطا ، ناشر : دار الکتب العلمیه – بیروت ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۱۱هـ – ۱۹۹۰م .
و هیثمی نیز می‌گوید :
رواه أحمد ورجاله رجال الصحیح غیر أبى عبد الله الجدلی وهو ثقه .
احمد آن را نقل کرده و راویان آن ، راویان صحیح بخاری هستند ، غیر از أبو عبد الله جدلی که او نیز مورد اعتماد است .
الهیثمی ، علی بن أبی بکر الهیثمی ، مجمع الزوائد ومنبع الفوائد ، ج ۹ ، ص ۱۳۰ ، ناشر : دار الریان للتراث / ‏دار الکتاب العربی – القاهره ، بیروت – ۱۴۰۷
معاویه ، بالاتر از حضرت عیسی :

تبلیغات بنی امیه در باره معاویه و فضائل ساختگی وی به حدی رسیده بود که مردم شام حتی او را از انبیاء اولو العزم نیز برتر می‌دانستند !
أبو سعد آبی (متوفای۴۲۱هـ) در محاضرات و صیرفی حنبلی (متوفای۵۰۰هـ) در الطیورات می‌نویسند :
أن ثلاثه من المشایخ حضروا الجامع . فقال واحد لآخر : جُعلت فداک ، أیهما أفضل : معاویه بن أبی سفیان أم عیسى بن مریم ؟ فقال : لا والله ما أدری . فقال الثالث : یا کشخان ، تقیس کاتب الوحی إلى نبیّ النصارى ؟ .
سه نفر از بزرگان در مسجد جامع نشسته بودند ، یکی از آنان به دیگری گفت : معاویه برتر است یا عیس بن مریم ؟ گفت : نمی دانم ، نفر سوم گفت : کاتب وحی را با پیامبر نصا را مقایسه می کنی ؟
الآبی ، أبو سعد منصور بن الحسین ، نثر الدر فی المحاضرات ، ج ۷ ، ص ۲۰۹ ، تحقیق : خالد عبد الغنی محفوط ، ناشر : دار الکتب العلمیه – بیروت /لبنان ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۲۴هـ – ۲۰۰۴م .
الصیرفی الحنبلی ، أبو الحسین المبارک بن عبد الجبار الطیوری بن عبد الله ، الطیوریات من انتخاب الشیخ أبی طاهر السلفی ، ج ۱ ، ص ۱۱۳ ، تحقیق : دسمان یحیى معالی ، عباس صخر الحسن ، ناشر : أضواب السلف – الریاض / السعودیه ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۲۵هـ -۲۰۰۴م .
تقی الدین حموی (متوفای۸۳۸هـ) در طیب المذاق می‌نویسد :
ومن ذلک أن رجلاً سأل بعضهم وکان من الحمق على الجانب عظیم فقال أیما أفضل عندک ؟ معاویه أو عیسى بن مریم ؟ فقال ما رأیت سائلا أجهل منک، ولا سمعت بمن قاس کاتب الوحی إلى نبی النصارى !!!
شخصی احمق از دیگری پرسید : معاویه برتر است یا عیسی بن مریم ؟ گفت : احمق‌تر از تو ندیده‌ام ؛ چون تا کنون نشنیده‌ام کسی کاتب وحی را با پیامبر نصارا مقایسه نماید .
الحموی ، تقی الدین أبی بکر بن علی بن عبد الله التقی المعروف ابن حجه ، طیب المذاق من ثمرات الأوراق ، ج ۱ ، ص ۱۵۷ ، ، تحقیق : أبو عمار السخاوی ، ناشر : دار الفتح – الشارقه – ۱۹۹۷م .
معاویه موجود ازلی :

این تبلیغات تا آنجا پیش رفت که مردم خیال می‌کردند معاویه بن أبو سفیان از ازل بوده و مخلوق خداوند نیست (نعوذ بالله) . أبو القاسم اصفهانی (متوفای ۵۰۲ ) در محاضرات الأدباء می‌نویسد :
وقال بعض عوام الناصبه معاویه لیس بمخلوق. فقیل: کیف؟ قال: لأنه کاتب الوحی والوحی لیس بمخلوق وکاتبه منه.
بعضی از نادانان ناصبی و دشمن علی (علیه السلام) می گفتند : معاویه آفریده نشده است ، سؤال شد : چرا ؟ گفتند : چون او کاتب وحی بود و چون وحی مخلوق و آفریده نبود ؛ پس نویسنده وحی هم نباید مخلوق باشد .
الأصفهانی ، أبو القاسم الحسین بن محمد بن المفضل ، محاضرات الأدباء ومحاورات الشعرء والبلغاء ، ج ۲ ، ص ۵۰۰ ، تحقیق : عمر الطباع ، ناشر : دار القلم – بیروت – ۱۴۲۰هـ- ۱۹۹۹م .
أبو اسحق برهان الدین معروف به الوطواط (متوفای۷۱۸هـ) در غرر الخصائص می‌نویسد :
وسئل بعضهم ما تقول فی خلق القرآن ؟ فقال : دعونا من القرآن وهو مخلوق غیر مخلوق . وسئل آخر وکان ناصبیاً عن معاویه ؟ فقال : معاویه لیس بمخلوق لأنه کاتب الوحی والوحی لیس بمخلوق وکاتب الوحی من الوحی .
از بعضی در باره قرآن سؤال شد که آیا مخلوق است یا غیر مخلوق ؟ گفت : ما را با قرآن چکار ، یا مخلوق است و یا غیر مخلوق . از فردی ناصبی (دشمن علی علیه السلام) در باره معاویه سؤال شد ، گفت : معاویه آفریده شده نیست ؛ چون کاتب و نویسنده وحی بود ، و چون وحی آفریده شده نیست ؛ پس نویسنده آن هم جزء آن است .
الوطواط ، أبو إسحق برهان الدین محمد بن إبراهیم بن یحیى بن علی ، غرر الخصائص الواضحه ، ج ۱ ، ص ۱۲۴ .
نصارا و نویسندگی وحی :

حتی اگر فرض کنیم که پیامبر به معاویه وظیفه کتابت داده باشد ، بازهم فضیلتی برای وی محسوب نمی‌شود ؛ زیرا طبق اعتقاد اهل سنت رسول خدا صلی الله علیه وآله به خاطر کم بودن افراد با سواد ، کتابت وحی را حتی به نصاری نیز داده بود .
أبو القاسم بغوی (متوفای۳۱۷هـ) که از او با عنوان «محیی السنه» یاد می‌کنند ، در این باره می‌نویسد :
وسأل رجل أحمد وأنا أسمع ، بلغنی أن نصارى یکتبون المصاحف فهل یکون ذلک ؟ قال : نعم ، نصارى الحیره کانوا یکتبون المصاحف . وإنما کانوا یکتبونها لقلّه من کان یکتبها .
مردی از احمد پرسید ، شنیده‌ام که نصارا قرآن‌ها را می‌نوشته‌اند، آیا این خبر درست است ؟ گفت : آری ، نصارای حیره قرآن ها را می نوشته‌اند ؛ چون افراد باسواد کم بودند.
البغوی ، أبو القاسم عبد الله بن محمد بن عبد العزیز ، جزء فی مسائل عن الإمام أحمد بن حنبل ، ج ۱ ، ص ۲۱ .
ابن قیم الجوزیه (متوفای ۷۵۱هـ) در بدائع الفوائد و شمس الدین زرکشی (متوفای۷۷۲هـ) در شرحش بر مختصر الخرقی می‌نویسند :
وقال رجل لأحمد بلغنی أن نصاری یکتبون المصاحف فهل یکون ذلک؟ قال: نعم، نصارى الحیره کانوا یکتبون المصاحف وإنما کانوا یکتبون لقله من کان یکتبها فقال رجل: یعجبک ذلک؟ فقال لا یعجبنی.
شخصی از احمد پرسید ، آیا نوشتن وحی توسط نصارا صحت دارد ؟ گفت : آری ، نصارای حیره به علت اندک بودن افراد با سواد آن را می‌نوشته‌اند ، شخص دیگری پرسید : آیا از این پاسخ تعجب کردی ؟ گفت : نه .
الزرعی الدمشقی ، محمد بن أبی بکر أیوب أبو عبد الله (مشهور به ابن القیم الجوزیه ) بدائع الفوائد ، ج ۴ ، ص ۸۵۱ ، تحقیق : هشام عبد العزیز عطا – عادل عبد الحمید العدوی – أشرف أحمد الج ، ناشر : مکتبه نزار مصطفى الباز – مکه المکرمه ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۱۶ – ۱۹۹۶ .
الزرکشی المصری الحنبلی ، شمس الدین أبی عبد الله محمد بن عبد الله ، شرح الزرکشی على مختصر الخرقی ، ج ۱ ، ص ۴۹ ، تحقیق : قدم له ووضع حواشیه: عبد المنعم خلیل إبراهیم ، ناشر : دار الکتب العلمیه – لبنان/ بیروت ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۲۳هـ – ۲۰۰۲م .
بنابراین ، اگر قرار باشد کتابت وحی فضیلتی برای معاویه بن أبو سفیان باشد ، برای عبد الله بن أبی سرح و نصارای حیره نیز باید امتیاز بزرگی باشد !
تاریخ مسلمان شدن معاویه :
به اتفاق شیعه و سنی معاویه بن أبو سفیان در بیست سال اولی که رسول خدا صلی الله علیه وآله رسالت خود را اعلام کرده بود ، مشرک و از دشمنان سرسخت اسلام بود و در سال هشتم هجری و بعد از فتح مکه به همراه عده‌ای دیگر از دشمنان سر سخت اسلام آن‌هم با زور شمشیر تسلم شد ، رسول خدا به آن‌ها لقب «طلقاء» داد و از کشتن آن‌ها صرف نظر کرد . امیر مؤمنان علیه السلام اعتقاد دارد آنان‌ اسلام نیاوردند ؛ بلکه تسلیم شدند . آن حضرت در نامه شماره ۱۶ نهج البلاغه می‌فرماید :
فَوَ الَّذِی فَلَقَ الْحَبَّهَ وَ بَرَأَ النَّسَمَهَ مَا أَسْلَمُوا وَ لَکِنِ اسْتَسْلَمُوا وَ أَسَرُّوا الْکُفْرَ فَلَمَّا وَجَدُوا أَعْوَاناً عَلَیْهِ أَظْهَرُوه‏ .
به خدایی که دانه را شکافت و جانداران را آفرید ، آن‌ها اسلام را نپذیرفتند ؛ بلکه به ظاهر تسلیم شده و کفر خود را پنهان داشتند و آنگاه که یاورانی یافتند آن را آشکار ساختند .
عمار نیز به تبعیت از امام خود مى گوید :
فقال واللّه ما أسلموا ، ولکن استسلموا وأأَسَرُّوا الْکُفْرَ فَلَمَّا رأوا علیه أَعْوَاناً عَلَیْهِ أَظْهَرُوهُ .
به خدا سوگند این ها إسلام نیاوردند ؛ بلکه به ظاهر تسلیم شده و آنگاه که نیرو یافتند ، کفر خود را اظهار نمودند .
الهیثمی ، علی بن أبی بکر الهیثمی ، مجمع الزوائد ومنبع الفوائد ، ج ۱ ص ۱۱۳ ، ناشر : دار الریان للتراث / ‏دار الکتاب العربی – القاهره ، بیروت – ۱۴۰۷
إبن أبی الحدید معتزلی می‌نویسد :
لما نظر علی علیه السلام إلى رایات معاویه وأهل الشام ، قال : والذی فلق الحبه ، وبرأ النسمه ، ما أسلموا ولکن استسلموا ، وأسروا الکفر ؛ فلما وجدوا علیه أعواناً ، رجعوا إلى عداوتهم لنا
علی علیه السلام با دیدن پرچمهای معاویه و شامیان فرمود : قسم به آنکه دانه را شکافت و انسان‌ها را آفرید که این قوم مسلمان نشده ؛ بلکه به ظاهر تسلیم شده‌اند و کفرشان را مخفی کرده‌اند ، و چون یارانی بیابند آن را اظهار خواهند کرد و به دشمنی با اسلام و مسلمین باز خواهند گشت .
إبن أبی الحدید المعتزلی ، أبو حامد عز الدین بن هبه الله ، شرح نهج البلاغه ، ج ۴ ص ۱۸ ، ، تحقیق : محمد عبد الکریم النمری ، ناشر : دار الکتب العلمیه – بیروت / لبنان ، الطبعه : الأولى ، ۱۴۱۸هـ – ۱۹۹۸م .
بنابراین چگونه رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم می‌تواند به شخصی همچون معاویه اعتماد و او را کاتب وحی قرار دهد ؟
از این گذشته معاویه بن أبو سفیان بعد از فتح مکه اسلام آورد و در همان مکه ماند و رسول خدا صلی الله علیه وآله وسلم به مدینه بازگشت ؛ بنابراین موقعیت چندانی پیش نیامده بود تا معاویه وحی را نوشته باشد .
کتابت وحی توسط معاویه در کتاب‌های شیعه :
در کتاب‌های شیعه نیز روایاتی یافت می‌شود که معاویه برای رسول خدا چیزهایی را می‌نوشته است ؛ اما این که این نوشته‌ها وحی بوده باشد ، استفاده نمی‌شود .
شیخ صدوق رضوان الله تعالی علیه (متوفای ۳۸۱ هـ) در معانی الأخبار می‌نویسد :
عَنْ أَبِی حَمْزَهَ الثُّمَالِیِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ (علیه السلام) یَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ (صلی الله علیه وآله وسلم) وَ مُعَاوِیَهُ یَکْتُبُ بَیْنَ یَدَیْهِ وَ أَهْوَى بِیَدِهِ إِلَى خَاصِرَتِهِ بِالسَّیْفِ مَنْ أَدْرَکَ هَذَا یَوْماً أَمِیراً فَلْیَبْقُرْ خَاصِرَتَهُ بِالسَّیْفِ فَرَآهُ رَجُلٌ مِمَّنْ سَمِعَ ذَلِکَ مِنْ رَسُولِ اللَّهِ ص یَوْماً وَ هُوَ یَخْطُبُ بِالشَّامِ عَلَى النَّاسِ فَاخْتَرَطَ سَیْفَهُ ثُمَّ مَشَى إِلَیْهِ فَحَالَ النَّاسُ بَیْنَهُ وَ بَیْنَهُ فَقَالُوا یَا عَبْدَ اللَّهِ مَا لَکَ فَقَالَ سَمِعْتُ رَسُولَ اللَّهِ ع یَقُولُ مَنْ أَدْرَکَ هَذَا یَوْماً أَمِیراً فَلْیَبْقُرْ خَاصِرَتَهُ بِالسَّیْفِ قَالَ فَقَالَ أَ تَدْرِی مَنِ اسْتَعْمَلَهُ قَالَ لَا قَالُوا أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ عُمَرُ فَقَالَ الرَّجُلُ سَمْعاً وَ طَاعَهً لِأَمِیرِ الْمُؤْمِنِین‏ .
أبو حمزه ثمالىّ می‌گوید : از امام باقر علیه السّلام شنیدم که مى‏فرمود : معاویه نزد پیامبر خدا صلى اللَّه علیه و آله مشغول نوشتن بود آن حضرت با شمشیرش به پهلوی معاویه اشاره کرد و فرمود : هر کس روزى این مرد را امیر ببیند باید پهلوى او را با شمشیر بشکافد ، یکى از افرادى که آن سخن را از پیامبر خدا صلى اللَّه علیه و آله شنیده بود در شام معاویه را دید که براى مردم سخنرانى مى‏کند ، شمشیر خود را برهنه کرد و به طرف معاویه روان شد ، مردم او را مانع شدند و نگذاشتند به معاویه برسد ، گفتند : اى بنده خدا چرا چنین می کنی ؟ گفت : از پیامبر خدا صلى اللَّه علیه و آله شنیدم که فرمود : هر کس او را ببیند که بر مردم امیر شده است ، باید تهیگاه او را با شمشیر بشکافد ، گفتند : آیا مى‏دانى چه کسى او را بر این کار گماشته ؟ گفت : نه . گفتند : امیر المؤمنین عمر ، گفت : پس امیر مؤمنان را از جان و دل اطاعت مى‏کنم .
الصدوق ، أبو جعفر محمد بن علی بن الحسین ، معانی الأخبار ، ص۳۴۷ ، ناشر : جامعه مدرسین ، قم‏ ، اول ، ۱۴۰۳ ق‏ .
نتیجه :

اولا : کاتب بودن معاویه از دیدگاه نقل نه تنها ثابت نیست ؛ بلکه با قوت و شدت نفی شده است ؛
ثانیاً : بر فرض ثبوت عنوان کتابت وحی ، هیچ امتیازی برای وی محسوب نخواهد شد ؛ زیرا گذر زندگی و ناشایستهای او در برابر اهل بیت و بدعت‌های آفریده شده توسط شخص او ارزش کاتب وحی بودن را از بین می برد .

منبع: www.valiasr-aj.com

مطالب مرتبط