صفحه اصلی » امام خامنه ای » رساله » تعلیم و تعلّم و آداب آن‏
منتشر شده در ۰-۱۴۵۸ فروردین ۷۷۷ | دسته : رساله

تعلیم و تعلّم و آداب آن‏

اندازه قلم

تعلیم و تعلّم و آداب آن‏

تعلیم و تعلّم و آداب آن‏

س ۱۳۱۹: آیا انسان با ترک فراگیرى مسائل مورد ابتلاى خود گناهکار محسوب مى‏شود؟

ج: در صورتى که یاد نگرفتن آن مسائل منجر به ترک واجب یا ارتکاب حرام شود، گناهکار است.

س ۱۳۲۰: بعد از آن که طلبه علوم دینى مرحله سطح را تمام کرد و خود را قادر به تکمیل تحصیلات تا رسیدن به مرحله اجتهاد دید، آیا تکمیل تحصیل بر او واجب عینى است یا خیر؟

ج: شکى نیست که تحصیل علوم دینى و استمرار آن تا رسیدن به درجه اجتهاد، فى‏نفسه فضیلت بزرگى محسوب مى‏شود ولى مجرّد قدرت بر نیل به درجه اجتهاد، موجب وجوبِ عینى آن نمى‏شود.

س ۱۳۲۱: راههاى تحصیل یقین به اصول دین کدام است؟

ج: یقین غالباً با براهین و ادلّه عقلى بدست مى‏آید، نهایت امر اینکه به حسب تفاوت مراتب درک مکلّفین، برهانها و دلایل هم متفاوت مى‏شوند و بهر حال اگر براى شخصى یقین از راه دیگر حاصل شود همان کافى است.

س ۱۳۲۲: سستى و تنبلى در تحصیل علم و تلف کردن وقت چه حکمى دارد؟ آیا حرام است؟

ج: تضییع وقت به بطالت و بیکارى داراى اشکال است و دانشجو تا وقتى که از مزایاى مخصوص دانشجویى استفاده مى‏کند باید از برنامه‏هاى درسى مخصوص دانشجویان متابعت کند و الا استفاده از آن مزایا از قبیل شهریه و کمک هزینه و غیره براى او جایز نیست.

س ۱۳۲۳: در خلال بعضى از دروس دانشکده اقتصاد، استاد به بحث در مورد بعضى از مسائل مربوط به قرض ربوى و مقایسه راههاى تحصیل ربا در تجارت و صنعت و غیر آن مى‏پردازد، تدریس این درس و اجرت گرفتن در برابر آن چه حکمى دارد؟

ج: مجرّد تدریس و بررسىِ مسائل قرض ربوى، حرام نیست.

س ۱۳۲۴: روش صحیحى که متخصّصین متعهّد براى آموزش دیگران در جمهورى اسلامى باید اتّخاذ کنند کدام است؟ چه کسانى شایسته دستیابى به معلومات و علوم فنّى و تکنیکى حساس در ادارات هستند؟

ج: فراگیرى هر علمى براى هر شخصى، اگر براى یک غرض عقلایى مشروعى باشد و خوف فساد و افساد در آن نباشد، بدون مانع است. مگر علوم و معلوماتى که دولت اسلامى ضوابط و مقرّرات خاصى راجع به تعلیم و تعلّم آنها وضع کرده است.

س ۱۳۲۵: آیا تدریس و تحصیل فلسفه در حوزه‏هاى علمیه دینیّه جایز است؟

ج: یادگیرى و تحصیل فلسفه براى کسى که اطمینان دارد که باعث تزلزل در اعتقادات دینى‏اش نمى‏شود اشکال ندارد و بلکه در بعضى از موارد واجب است.

س ۱۳۲۶: خرید و فروش کتابهاى گمراه کننده مانند کتاب آیات شیطانى چه حکمى دارد؟

 خرید و فروش و نگهدارى کتابهاى گمراه کننده جایز نیست مگر براى پاسخگویى و ردّ مطالب آن براى کسى که قدرت علمى این کار را داشته باشد.

س ۱۳۲۷: آموزش و حکایت قصه‏هاى خیالى راجع به زندگى حیوانات و مردم، در صورتى که داراى فایده‏اى باشد، چه حکمى دارد؟

ج: اگر از قرائن معلوم باشد که داستان، تخیّلى است، اشکال ندارد.

س ۱۳۲۸: ورود به دانشگاه یا دانشکده‏اى که باعث اختلاط با زنانى که بدون پوشش براى تحصیل در آنجا حضور دارند مى‏شود، چه حکمى دارد؟

ج: وارد شدن به مراکز آموزشى براى تعلیم و تعلّم اشکال ندارد، ولى بر زنان و دختران حفظ حجاب واجب است و بر مردان هم واجب است از نگاه حرام خوددارى نموده و همچنین از اختلاط که موجب خوف فتنه و فساد است، اجتناب نمایند.

س ۱۳۲۹: آیا براى زن، یاد گرفتن رانندگى به کمک مرد اجنبى در مکان مخصوص تعلیم رانندگى، با علم به این که آن زن حجاب و عفاف شرعى خود را حفظ مى‏کند، جایز است؟

ج: آموختن رانندگى با کمک و راهنمایى مرد اجنبى در صورتى که با مواظبت بر حجاب و عفاف و اطمینان به عدم وقوع در مفاسد همراه باشد، اشکال ندارد، ولى درعین حال شایسته است که یکى از محارم وى همراه او باشد، بلکه اولى این است که آموزش رانندگى به کمک مربّى زن یا یکى از محارم صورت بگیرد.

س ۱۳۳۰: جوانانى که در مدارس و دانشگاهها مشغول تحصیل هستند با دختران هم برخورد و ملاقات دارند و به حکم هم‌کلاسى و هم‌درس بودن با آنان راجع به مسائل درس و غیر آن گفتگو مى‏کنند که گاهى بعضى از صحبتها با خنده و شوخى همراه است که البته به قصد ریبه و لذت نیست آیا این کار جایز است؟

ج: اگر همراه با مراعات حجاب و بدون قصد ریبه و همراه با اطمینان به عدم وقوع در مفاسد باشد، اشکال ندارد، و الا جایز نیست.

س ۱۳۳۱: امروزه کدامیک از تخصص‏هاى علمى براى اسلام و مسلمین مفیدتر است؟

ج: شایسته است که علما و اساتید و دانشجویان دانشگاهها به همه‏ى تخصصهاى علمى مفیدى که مورد نیاز مسلمانان است اهتمام بورزند تا از اجانب به‌خصوص دشمنان اسلام و مسلمین بى‌نیاز شوند و تشخیص مفیدترین آنها با مسئولین ذى‏ربط با درنظر گرفتن شرایط موجود مى‏باشد.

س ۱۳۳۲: آگاه شدن از کتابهاى گمراه کننده و کتابهاى ادیان دیگر براى شناخت دین و عقاید آنها به قصد افزایش معرفت و اطلاعات چه حکمى دارد؟

ج: حکم به جواز خواندن این کتب فقط به خاطر شناخت و افزایش اطلاعات، مشکل است، البته خواندن آنها براى کسى که قدرت شناخت و تشخیص مطالب باطل را دارد به قصد ابطال و ردّ آنها جایز است به شرطى که به خود مطمئن باشد که از حق منحرف نمى‏شود.

س ۱۳۳۳: فرستادن فرزندان به مدرسه‏هایى که بعضى از عقائد فاسد در آنها تدریس مى‏شود با فرض تأثیر نپذیرفتن آنان از آن افکار، چه حکمى دارد؟

ج: اگر خوفى نسبت به عقاید دینى آنان وجود نداشته باشد و ترویج باطل هم نباشد و آنان بتوانند از یادگیرى مطالب باطل و فاسد و گمراه‏کننده دورى کنند، اشکال ندارد.

س ۱۳۳۴: دانشجویى به مدّت چهار سال است که در دانشکده پزشکى درس مى‏خواند و علاقه شدیدى به فراگیرى علوم دینى دارد، آیا ادامه تحصیل در رشته پزشکى براى او واجب است یا اینکه مى‏تواند آن را رها کرده و به تحصیل علوم دینى بپردازد؟

ج: دانشجو در انتخاب رشته تحصیلىِ خود آزاد است ولى در اینجا نکته‏اى وجود دارد که شایسته است به آن توجه شود و آن اینکه اگر فراگیرى علوم دینى به خاطر توانایى خدمت به جامعه اسلامى اهمیّت دارد، تحصیل در رشته پزشکى هم به قصد آمادگى براى ارائه خدمات پزشکى به امّت اسلامى و درمان بیمارى و نجات جان آنان از اهمیّت زیادى برخوردار است.

س ۱۳۳۵: معلّمى دانش آموزى را در کلاس در برابر دانش‏آموزان دیگر به شدّت تنبیه کرده است آیا آن دانش‏آموز حق مقابله به مثل را دارد یا خیر؟

ج: دانش‏آموز حق مقابله و پاسخگویى به‌گونه‏اى که شایسته مقام استاد و معلّم نباشد ندارد و براو واجب است که حرمت معلم را حفظ نموده و نظم کلاس را رعایت کند و مى‏تواند از راههاى قانونى اقدام نماید، همانگونه که بر معلّم هم واجب است احترام دانش‏آموز را در برابر همکلاسى‌هایش حفظ کرده و آداب تعلیم اسلامى را رعایت نماید.

مطالب مرتبط
نوشتن دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *