صفحه اصلی » امام خامنه ای » رساله » تقلید از فرهنگ غربى
منتشر شده در ۰-۱۴۵۸ فروردین ۷۷۷ | دسته : رساله

تقلید از فرهنگ غربى

اندازه قلم

تقلید از فرهنگ غربى

تقلید از فرهنگ غربى

تشبّه به کفّار و ترویج فرهنگ آنان‏

س ۱۳۷۳: آیا پوشیدن لباس‌هایى که بر روى آن حروف و تصاویر خارجى چاپ شده، جایز است و آیا این لباس‌ها ترویج فرهنگ غربى محسوب مى‏شوند؟

ج: اگر مفاسد اجتماعى نداشته باشند پوشیدن آنها فى‌نفسه اشکال ندارد و امّا اینکه ترویج فرهنگ غربىِ معارض با فرهنگ اسلامى محسوب مى‏شود یا خیر، موکول به نظر عرف است.

س ۱۳۷۴: امروزه وارد کردن لباس‌هاى خارجى و خرید و فروش و استفاده از آنها در داخل شهرها متداول شده است، با توجه به افزایش تهاجم فرهنگى غرب به انقلاب اسلامى، این کار چه حکمى دارد؟

 واردات و خرید وفروش واستفاده از آنها به مجرّد اینکه از کشورهاى غیراسلامى وارد شده‏اند، اشکال ندارد، ولى آنچه که پوشیدن آن با عفّت و اخلاق اسلامى منافات داشته باشد و یا ترویج فرهنگ غربى که دشمن فرهنگ اسلامى است، محسوب مى‏شود، واردات و خرید وفروش و پوشیدن آن جایز نیست و دراین مورد باید به مسئولین مربوطه مراجعه شود تا از آن جلوگیرى کنند.

س ۱۳۷۵: تقلید از مدهاى غربى در کوتاه کردن مو چه حکمى دارد؟

 معیارهاى حرمت در این موارد، شبیه شدن به دشمنان اسلام و ترویج فرهنگ آنهاست و این موضوع با توجه به کشورها و زمانها و اشخاص مختلف، فرق مى‏کند و این امر مختص به غرب هم نمى‏باشد.

س ۱۳۷۶: آیا جایز است مربّیان مدارس موهاى دانش آموزانى را که موهاى سر خود را به شکلهاى غربى که مخالف آداب اسلامى و تشبه به کفّار است، اصلاح و آرایش مى‏کنند، بتراشند؟ با علم به اینکه راهنمایى و نصیحت آنان فایده‏اى ندارد؟ و آنان ظواهر اسلامى را در مدرسه رعایت مى‏کنند ولى پس از خروج از مدرسه تغییر وضعیت مى‏دهند، وظیفه ما چیست؟

ج: تراشیدن موى سر دانش آموزان توسّط مربّیان شایسته نیست. اگر مسئولین مدرسه تشخیص دادند که بعضى از کارهاى دانش آموزان با آداب و فرهنگ اسلامى تناسب ندارد، بهتر است آنان را نصیحت و راهنمایى‏هاى پدرانه نمایند و در صورت نیاز اولیاى آنان را براى کمک به حل مشکل، از وضعیت دانش آموزان خود آگاه نمایند و البته مراعات قوانین آموزش و پرورش، لازم است.

س ۱۳۷۷: پوشیدن لباس آمریکایى چه حکمى دارد؟

ج: پوشیدن لباس‌هایى که توسط دولتهاى استعمارى تولید شده‏اند، ازاین جهت که ساخت دشمنان اسلام است، فى‌نفسه اشکال ندارد، ولى اگر این کار مستلزم ترویج فرهنگ غیراسلامى دشمن باشد و یاباعث تقویت اقتصاد آنان براى استعمار و استثمار سرزمین‌هاى اسلامى‏شود و یا منجر به وارد شدن ضرر اقتصادى به دولت اسلامى گردد، داراى اشکال است و حتّى در بعضى از موارد جایز نیست.

س ۱۳۷۸: آیا براى زنان، شرکت درمراسم استقبال و خوش‏آمدگویى و تقدیم دسته گل که توسّط وزارت‏خانه‏ها و ادارات دولتى و غیر آنها، ترتیب داده مى‏شود، جایز است و آیا صحیح است که شرکت آنان را در این مراسم، این گونه توجیه کنیم که هدف ما نشان دادن حرّیت و احترام زن در جوامع اسلامى است؟

ج: دعوت از زنان براى مشارکت درمراسم استقبال و خوش آمدگویى به مهمانان خارجى وجهى ندارد و در صورتى که موجب فساد و ترویج فرهنگ غیراسلامى شود، جایز نیست.

س ۱۳۷۹: پوشیدن کروات چه حکمى دارد؟

ج: به‌طور کلى پوشیدن کروات و دیگر لباس‌هایى که پوشش و لباس غیر مسلمانان محسوب مى‏شوند به‌طورى که پوشیدن آنها منجر به ترویج فرهنگ منحطّ غربى شود جایز نیست.

س ۱۳۸۰: فروش کلیه عکسها و کتابها و مجلاتى که به‌طور آشکار مشتمل بر امور قبیح و مبتذل نیستند ولى به‌طور ضمنى باعث ایجاد جوّ فرهنگى فاسد و غیر اسلامى به‌خصوص در بین جوانان مى شوند، چه حکمى دارد؟

 خرید و فروش و ترویج امورى از این قبیل که منجر به انحراف جوانان و فساد آنان و باعث پیدایش جوّ فرهنگى فاسدى مى شوند، جایز نیست و واجب است از آنها اجتناب شود.

س ۱۳۸۱: امروزه وظیفه زنان براى مقابله با تهاجم فرهنگى به جامعه اسلامى ما چیست؟

ج: یکى از مهمترین وظایف آنان حفظ حجاب اسلامى و ترویج آن و پرهیز از لباس‌هایى است که پوشیدن آنها تقلید از فرهنگ دشمن محسوب مى‏شود.

س ۱۳۸۲: بعضى از مسلمانان عیدهاى مسیحیان را جشن مى‏گیرند، آیا این کار اشکال ندارد؟

ج: جشن گرفتن میلاد حضرت عیسى مسیح(على نبیّنا وآله وعلیه‌السلام) اشکال ندارد.

س ۱۳۸۳: آیا پوشیدن لباسى که تبلیغ و تشویق شراب روى آن وجود دارد، جایز است؟

ج: جایز نیست.

——————————————————————————–

مهاجرت و پناهندگى سیاسى

س ۱۳۸۴: پناهندگى سیاسى به کشورهاى خارجى چه حکمى دارد؟ آیا جعل داستان غیرواقعى براى دستیابى به پناهندگى سیاسى، جایز است؟

ج: پناهندگى سیاسى به دولت غیر مسلمان تا زمانى که مفسده‏اى بر آن مترتّب نشود، فى‏نفسه اشکال ندارد. ولى براى دستیابى به آن، توسل به دروغ و جعل چیزى که واقعیت ندارد، جایز نیست.

س ۱۳۸۵: آیا براى یک شخص مسلمان مهاجرت به کشورهاى غیر اسلامى جایز است؟

ج: اگر خوف انحراف از دین وجود نداشته باشد این کار اشکال ندارد و واجب است در آنجا بعد از رعایت احتیاط و مواظبت نسبت به دین ومذهب به مقدارى که توانایى دارد مبادرت به دفاع از اسلام و مسلمین نماید.

س ۱۳۸۶: آیا مهاجرت به سرزمین اسلام بر زنانى که در سرزمین کفر اسلام آورده‏اند، به دلیل اینکه بر اثر خُوف از خانواده و جامعه نمى‏توانند اسلام خود را آشکار کنند، واجب است؟

ج: در صورتى که مهاجرت به سرزمین اسلام براى آنان حَرَج داشته باشد واجب نیست، ولى واجب است تا حد امکان نسبت به نماز و روزه و سایر واجبات مراقبت نمایند.

س ۱۳۸۷: زندگى در کشورى که اسباب معصیت مانند برهنگى و گوش‌دادن به نوارهاى مبتذل موسیقى و غیره در آن فراهم است، چه حکمى دارد؟ کسى که در آنجا تازه به سن تکلیف رسیده چه حکمى دارد؟

ج: اقامت و زندگى آنها، فى‏نفسه اشکال ندارد، ولى باید از امورى که از نظر شرعى بر او حرام هستند اجتناب کند و اگر نمى‏تواند باید به کشورهاى اسلامى مسافرت نماید.

——————————————————————————–

تجسّس و خبرچینى و افشاء اسرار

س ۱۳۸۸: تعدادى گزارش کتبى راجع به اختلاس اموال دولتى توسط یکى از کارمندان دریافت گردیده که بعد از انجام تحقیقات در مورد این اتهام، صحّت‏ بعضى از آن گزارشها براى ما آشکار شده است. ولى هنگام تحقیق از فرد متهم خود او همه

 

اتهامات را انکار مى‏کند، آیا ارسال این گزارشات به دادگاه با توجه به اینکه باعث از بین رفتن آبروى شخص مى‏شود، جایز است یا خیر؟ و بر فرض عدم جواز، اشخاصى که ازاین مسأله مطلع هستند چه تکلیفى دارند؟

ج: اگر فردى که مسئول حمایت و حفظ بیت‏المال و اموال دولتى است از اختلاس آن اموال توسط یکى از کارمندان یا غیر او مطلع شود، از نظر شرعى و قانونى مکلّف است براى احقاق حق، اطّلاعات خود را در این زمینه به نهادهاى مربوطه ارائه دهد و ترس از بین رفتن آبروى متهم از نظر رسمى مجوّزى براى کوتاهى از احقاق حق جهت حفظ بیت‌المال محسوب نمى‏شود و افراد دیگر، گزارشات خود را مستنداً به مسئولین مربوطه ارائه دهند تا ایشان بعد از تحقیق و تفحّص و اثبات مطلب، اقدام نمایند.

س ۱۳۸۹: مشاهده مى کنیم که بعضى از مطبوعات اخبارى از قبیل دستگیرى سارقین، کلاهبرداران، گروههاى رشوه گیرنده در ادارات و افرادى که اقدام به انجام اعمال منافى عفت مى‏کنند و همچنین گروههاى فساد و ابتذال و کلوپ‏هاى شبانه را چاپ مى‏کنند، آیا چاپ و نشر این قبیل اخبار، به نوعى اشاعه فحشا محسوب نمى‏شود؟

ج: مجرّد نشر حوادث و وقایع در مطبوعات اشاعه فحشا محسوب نمى‏شود.

س ۱۳۹۰: آیا جایز است دانشجویان یکى از مراکز آموزشى گزارش‌هایى از منکراتى را که مشاهده مى‏کنند به مسئولین فرهنگى ارائه دهند تا از ارتکاب آنها جلوگیرى شود؟

ج: اگر گزارشها راجع به امور علنى باشد و عنوان تجسّس و غیبت بر آنها صدق نکند، اشکال ندارد و بلکه در صورتى که جزء مقدمات نهى از منکر باشد واجب است.

س ۱۳۹۱: آیا بیان ظلم یاخیانت بعضى از مسئولین ادارات در برابر مردم جایز است؟

ج: گزارش دادن ظلم به مراکز و مراجع مسئول براى پیگیرى و تعقیب بعد از تحقیق و اطمینان نسبت به آن اشکال ندارد و حتّى اگر از مقدمات نهى از منکر محسوب شود واجب مى‏گردد، ولى بیان آن در برابر مردم وجهى ندارد بلکه اگر موجب فتنه و فساد و تضعیف دولت اسلامى‏شود حرام است.

س ۱۳۹۲: تحقیق از اموال مؤمنین و گزارش آن به دولت و حاکمِ ظالم به‌خصوص اگر منجر به اذیت و ورود خسارت به آنها شود چه حکمى دارد؟

ج: این قبیل اعمال از نظر شرعى حرام هستند و در صورتى که خسارت وارده به دلیل خبرچینى از مؤمنین نزد ظالم باشد، موجب ضمان مى‏گردد.

س ۱۳۹۳: آیا تجسّس در امور شخصى و غیر شخصى مؤمنین به دلیل امر به معروف و نهى از منکر، در صورتى که از آنان ارتکاب حرام یا ترک معروف مشاهده شود، جایز است؟ اشخاصى که براى کشف تخلفات مردم تجسّس مى کنند با اینکه مکلف به این کار نیستند، چه حکمى دارند؟

ج: مبادرت به امر بررسى و تحقیق قانونى نسبت به کار ادارى کارمندان و غیر آنان توّسط مأموران رسمى تفحّص و تحقیق در چارچوب ضوابط و مقرّرات قانونى اشکال ندارد ولى تجسس در کار دیگران و یا تحقیق دراعمال و رفتار کارمندان براى کشف اسرار آنان در خارج از حدود و ضوابط قانونى براى آن مأموران هم جایز نیست.

س ۱۳۹۴: آیا سخن گفتن از اسرار شخصى و امور خصوصى و سرّى در برابر مردم جایز است؟

ج: کشف و بیان امور خصوصى و شخصى در برابر دیگران اگر به نحوى مربوط به افراد دیگر هم باشد و یا موجب ترتّب مفسده شود جایز نیست.

س ۱۳۹۵: روان‌پزشکان غالباً براى دستیابى به علل بیمارى و راههاى درمان آن سؤالاتى راجع به امور شخصى و خانوادگى بیمار از او مى‏کنند، آیا براى بیمار پاسخ دادن به آن سؤالات جایز است؟

ج:اگر مفسده‏اى بر آن مترتّب نشود و غیبت و اهانت به شخص دیگرى هم محسوب نشود، اشکال ندارد.

س ۱۳۹۶: گاهى بعضى از نیروهاى امنیتى ورود به بعضى از مراکز و نفوذ در گروهها را براى کشف مراکز فحشا و گروههاى تروریستى ضرورى مى‏دانند، همانگونه که روشهاى تجسّس و تحقیق نیز همین را اقتضا مى‏کنند، این کار از نظر شرعى چه حکمى دارد؟

 اگر با اجازه مسئول مربوطه و با التزام به رعایت ضوابط و مقرّرات قانونى باشد و از آلوده شدن به گناه و ارتکاب فعل حرام اجتناب شود، اشکال ندارد و بر مسئولین نیز واجب است که بر کار آنان از این جهت نظارت و توجه کامل داشته باشند.

س ۱۳۹۷: عدّه‏اى در برابر دیگران مبادرت به طرح کمبودها و ضعفهایى که در جمهورى اسلامى وجود دارد، مى‏کنند، گوش‌دادن به این سخنان و حکایتها چه حکمى دارد؟

 واضح است هر عملى که موجب بدنام‌شدن چهره جمهورى اسلامى که در برابر کفر و استکبار جهانى ایستاده است، شود به نفع اسلام و مسلمین نیست. بنا بر این، اگر این سخنان موجب تضعیف نظام جمهورى اسلامى باشد جایز نیست.

 

مطالب مرتبط
نوشتن دیدگاه

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *